Nuk e harroj atë mbrëmje. Dy duar të panjohura më kthyen mbrapsht. Me to u thye një copëz zemre. Ishte janari i fundit, që do të jetoja në shtëpinë dritëshumë. Më pas, do të degdiseshim kushedi se ku. Ishim rrezik për komunitetin. Ato boritë i dëgjonin edhe ata që kishin probleme me veshët e kështu duhej doemos të iknim nga Shqipëria. Ata i ranë fort derës. Vëllai u ngrit për të parë se kush ishte.
- Ende jeni këtu? – tha ai që e mbante veten si më babaxhani i grupit.
- Duamë të dimë ku i kemi prindërit! Pse duhet të ikim ne? – pyeti vëllai me një ton zëri të prerë.
Ai gjatoshi i vetëkënaqur diçka i pëshpëriti tjetrit në vesh. Për një çast ra një heshtje morti, mirëpo, shumë shpejtë e theu e qeshura e tij. - Ti vogëlush lëri pyetjet, po bën mirë të largohesh para se të të mbyllin në kafaz.
Vëllait i ndryshonte shpeshherë ngjyra e fytyrës, por atë grimëçast ishte zverdhur. Trupgjati i binte dhomës rreth e përqark. - Ne se kemi të vështirë t’ju nxjerrim jashtë, por duam të tregohemi të sjellshëm me ju, – tha ai dhe bashkë me grupin e xhandarëve shpejtuan për te kafeneja përbri lagjes.
Me siguri atje do të rrufisnin ndonjë gotë konjak dhe pastaj do të ktheheshin prapë për të na bezdisur. Nata ra qetë. Në rrugët e qytezës sonë dëgjohej tek-tuk ndonjë e lehur qeni, që kërkonte një vend të vogël për një sy gjumë. Ne kishim bërë ato pak sende gati dhe për pak do të niseshim. Temperatura sa vinte dhe ulej. Jashtë kishte ngrirë parvazi i dritares e Sisi dridhej teksa ecte drejt korridorit me këmbët, që kishin akull poshtë. Qielli dukej si një pus i madh me yje. Po ta vështroje gjatë ata kryqëzoheshin, për të formuar portrete njerëzish. Unë ecja dhe në çdo hap humbja një pjesë të vetes. “Si do të jetë atje? Do të ketë kioska librash si këtu te ne?”, mendoja.
Sa e sa pyetje e mundonin mendjen time, që ishte ftohur nga nata. Ecja me vëllain mes territ. Askush nga ne nuk fliste, megjithëse e dinim të dy se na priste një rrugë e gjatë pa krye e pa fund. Ne do të iknim me tragetin e fundit, që nisej pas mesnate. Kishim ëndërruar për arratisje si ato të librave, mirëpo, kjo e jona ishte një histori me vuajtje. Në traget na dhanë urdhër të rrinim në dhomat e përbashkëta me udhëtarët e tjerë. Deti ishte tërbuar. Disa shkëndija shkreptinin fort, sikur godisnin me armë. Unë nuk vura gjumë në sy, ndërsa vëllai që ishte lodhur nga rruga fjeti në prehrin tim. Ai kishte rënë në gjumë të thellë e kushedi ku e shpinin ëndrrat.
Tanimë e lamë Shqipërinë. Kishim kaluar gjithë ato vite të bukura në qytezën tonë të vogël. Atje çdo kohë i ngjante pranverës, megjithëse dimri ra krejt papritur para gjashtë vjetësh. Asokohe babai kishte marrë një kartolinë të zezë, ndryshe nga ato që jepeshin për festa. Në të ishte shkruar me shkronja të arta: “Je armik! Largohu sa më shpejt të jetë e mundur nga vendi!”. Ai nuk frikësohej nga njerëzit, pasi atyre u kishte bërë mirë. “Të vetmit që i përulem – thoshte ai – është Zoti.”
Prindërit na kishin paralajmëruar disa herë se do të na merrnin shtëpinë, madje disa muaj para se ne të iknim nga qyteza, ata i kishin shoqëruar kushedi se ku. Oh, sa na merrte malli! Sisit i shihja njërin sy që i rrinte me lot, që prej momentit kur prindërit u larguan. Tanimë ne ishim në një qytet të madh. Ajo natë e udhës së gjatë kishte qenë makthi më i tmerrshëm që kishim jetuar. Nuk njihnim njeri. Ca njerëz me fytyra të kafenjta na afroheshin e pastaj largoheshin menjëherë. Nuk dinim ç’gjuhë flitej aty! U drejtoheshim me mirësjellje për të na diktuar rrugën, por askush nuk na përgjigjej. Çudi! Mos ndoshta nuk flisnin? Kishte shqiptarë të tjerë këtu? Vëllai dhe Sisi bënin hapa drejt një statuje me ngjyrë të bardhë. - Ky qytetërim qenka i ri. Askund nuk paska tabela. Si do të orientohemi këtu? – m’u drejtuan ata.
- Do të ecim me kohën. Ajo do të na drejtojë drejt rrugës që duhet të ndjekim, – u thashë.
Një breshëri shikimesh përplaseshin me fytyrën time. Nuk isha lyer, ama rrobat ishin të pastra. Ne ecnim të tre. Sisi ishte lodhur. Vëllai e mbajti në krahë. Një gërhitje meraku na shoqëronte hapave për të zbuluar rreth qytetërimit të ri, aty ku na kishin hedhur armiqtë. Matanë mjegullës u duk një burrë i thinjur me ndonjë rrudhë të lehtë nëpër faqe. U afruam. I thamë se vinim nga Shqipëria. Ai tundi kokën në shenjë mohimi. Si duket nuk e dinte ekzistencën e vendit tonë. Me shenja na tregoi se duhej të kalonim nëpër një portë. Kishte diçka misterioze ajo. Duhet ta gjenim që të shpëtonim.
Kishin kaluar muaj që endeshim të dëshpëruar për të gjetur portën. Një ditë krejt papritur, pas një ndërtese në formë piramide hasëm një portë gjigante. Ne duhej ta kapërcenim atë. Aty fillonte jeta. Sisi ishte e frikësuar nga drita. Në përpjekje për të na ndalur mjaullinte mesa kishte në kokë. Vëllai e përkëdhelte. Më kot, maçoku i tërbuar bëri të kalojë i pari portën. Sa ceku dritën u dogj. Ne u trullosëm dhe nisëm të qanim për Sisin e gjorë. Pastaj, kur porta filloi të zbehej menduam se nuk do të kishte kthim pas.
Sa na mungonte Shqipëria! Do të bënim çmos të ishim edhe një herë atje. Përdore u nisëm drejt portës. Një fllad i ngrohtë na përkëdheli fytyrën, pastaj flokët e më pas gjithë trupin. Po iknim, por ende se dinim për ku.
Është mars. Jemi shpërngulur në qytetin e bukur të Venecias. Unë punoj në një bibliotekë të madhe, ndërsa vëllai jep kurse në një qendër për shkencat. Për Shqipërinë nuk ka asnjë informacion, aq më tepër për ne që jemi armiq. Po me prindërit çfarë u bë? Ku u zhdukën këto vite? Vëllai më thotë që të arratisemi ndonjë mbrëmje, për t’u kthyer sërish në qytezë. Atje nuk na pret njeri veç shtëpisë, megjithatë kam mall për endjet në lagje, soditjet nga liqeni dhe për kioskën me libra.
Ne u nisëm në prag Krishtlindjesh, kur të gjithë kremtonin festën e bardhë. Ajo porta duhet të na kishte kthyer në shtëpizën e ngrohtë. Herë-herë shihja në ëndërr se ishim atje. Tani që ishim rrugës dëgjoheshin të shtëna armësh në hyrje të kufirit. Njerëzit luftonin për hiçgjë. Atje vumë re edhe atë babaxhanin që na shantazhonte dikur. Një breshëri plumbash kishin ndezur qiellin. Zërat gulçonin fortë: “Vritini!”. - Për ku jeni nisur? – tha ai.
- Vendlindje.
Sapo shqiptuam atë fjalë u vramë pabesisht nga xhandarët nën atë muzg të kuqërremtë. Thonë se për ne është shkruar nëpër libra. Sot qyteza ka shpëtuar nga robërimi. Ne prehemi të qetë në periferi.
|Egla Xhemali|
